Misio humanitarioa

2012an egin nuen lehen misio humanitarioa, Amazonasko eremu batera, uralita eta oihalezko etxolen artean oinez iristen zen tokia. Kanpoaldean artatzen genuen, paretarik gabe eta auzoek inprobisatzen zituzten ohatzeez harago beste ezer gabe. Kiropraktika keinu txiki eta erabilgarri gisa.

Aste laburra izan zen, baina nahikoa ahaztu ezin dudan gauza bat ulertzeko: ajustea oso ondo bidaiatzen du. Baliabiderik ez dagoen lekuan, azpiegiturarik ez dagoen lekuan, aurretiko diagnostikorik ez dagoen lekuan, oraindik posible da norbaiti arintzea. Horrek markatu ninduen.

Kalkutako eremu zaurgarrietan harrera-zentroekin lankidetzan aritu ginen. Pizarra azalera garbi bakarra zen geletan, amak, haurrak, nerabeak eta auzoko langileak artatu genituen. Ez genituen zentroko ohatze egokiak, ezta aurretiko txosten medikorik ere, ez ia kontsultan jakintzat ematen den ezer ere.

Genuena denbora eta eskuak ziren. Pertsona bakoitza gela horretara nola iritsi zen entzuteko denbora, eta egun horretan jaso ahal zuten ia gauza bakarra ziren lan zehatza egiteko eskuak. Hilabete horiek lanbidea ulertzeko nire modua aldatu zuten.

Handik lanbidea ulertzeko ideia berri batekin atera nintzen: hemen Donostian egiten dudana, bere teknologia eta balorazio funtzionalarekin, han koaderno batekin eta ohatze tolesgarri batekin egiten nuen gauza bera da. Teknika berbera da. Aldatzen dena testuingurua da.

Sri Lankako barnealdean osasun-arretarako sarbidea oso desorekatua da. Ilaran kokatutako oheak zituzten egoitzetan denbora pasa nuen, non neskato eta mutiko talde bat lurrean eserita zegoen bere txanda iritsi zain. Saioa laburra zen, baina aurreko unea, itxaroten zuten bitartean elkarren artean hitz egitearena, ajustearen bezain garrantzitsua zen.

Bidaia hartako alderik baliagarriena ez ziren saioak izan. Ni alde egitean han geratzen zen jendeari pautak eta formazioa uztea izan zen. Hori da egindako zerbaitek hilabete bat geroago zentzua izaten jarraitzeko modu bakarra.